|
Opening |
|
Marokko na de bevrijding van Europa Na de Tweede Wereldoorlog was er in Marokko een groot
verlangen naar onafhankelijkheid. Maar die kwam helemaal niet. Kort gezegd
vonden de Franse generaals dat Marokko daar nog niet aan toe was. Het duurde nog meer dan tien jaar voor Marokko
onafhankelijk werd. Op 2 maart 1956 was het dan eindelijk zo ver. Het ging
niet zonder strijd en bloedvergieten. In januari 1944 richtte Ahmed Balafrej
in Marokko de Hizb el-Istiqlal op. Dat is de partij voor de
onafhankelijkheid. Hij schreef een manifest aan de Sultan, het Marokkaanse
volk, de Fransen en aan de geallieerden. De geallieerden waren de bondgenoten
die tegen de nazi’s vochten. In het manifest eiste hij onafhankelijkheid voor
Marokko.
Direct werd Balafrej met nog zeventien nationalisten
opgepakt door de Franse ordedienst. Een volksopstand brak uit. In Fès doodden
Franse soldaten zestig Marokkanen. Er vielen honderden gewonden. Vijfduizend
mensen werden gearresteerd. Er werd gemarteld in gevangenissen en kampen.
Onderwijsinstellingen moesten sluiten. De opstand van de strijders voor
onafhankelijkheid werd in bloed gesmoord. Ook goumiers in dienst van het
Franse leger deden daar aan mee. Balafrej werd verbannen. Na de
onafhankelijkheid in 1956 werd Balafrej minister van buitenlandse zaken en
een van de belangrijkste politici van Marokko. Elk jaar op 18 november viert
Marokko Aïd el Istiklal,
onafhankelijkheidsdag.
|
