Opening 1940 Marokkanen verdedigen Nederland 1943 Marokkaanse dwangarbeiders in Zeeland 1944-1945 Marokkanen bevrijden Europa Joden in Marokko Ben Daoed, soldaat voor het leven Marokko na de bevrijding van Europa De begraafplaats in Kapelle Jongeren onderzoeken geschiedenis

Joden in Marokko Al eeuwen lang maakten joden deel uit van de Marokkaanse samenleving. De eerste ambassadeur van Marokko in Nederland in 1609 was Samuel Pallache. Hij was een Marokkaanse jood. Hij vertegenwoordigde Marokko. Hij werd begraven op de nieuwe joodse begraafplaats in Ouderkerk aan de Amstel. Prins Maurits, die Holland toen regeerde, was bij de begrafenis. Marokkaans gezantschap in Den Haag in 1659. De ambassadeur (tweede van rechts) is vergezeld van een joodse tolk (eerste van rechts) en enkele bedienden. In het Franse deel van Marokko woonden voor de Tweede Wereldoorlog bijna 200.000 joodse Marokkanen. Marokko was hun moederland. Een deel van de Marokkaanse joden, vooral op het platteland, woonden er al vanaf het begin van de Christelijke jaartelling. De meeste Marokkaanse joden in de steden stammen af van de joodse vluchtelingen die in 1492 uit Spanje en later ook uit Portugal werden gezet. Toen het Franse leger zich in 1940 moest overgeven aan het Duitse leger, mochten joden niet meer met hun handel op de markt staan. De nazi´s wilden in Marokko maatregelen nemen om de joden te discrimineren en te vervolgen. Sultan Mohammed V was daar fel op tegen. Maar de Nazi’s hadden al 435 joodse leraren en leraressen van het Franstalige onderwijs. Joden mochten ook geen rechter, arts of bankier meer zijn. Toch voelde de joodse gemeenschap zich beschermd door de Sultan. Hij heeft eens gezegd: “Ook de Marokkaanse joden zijn mijn onderdanen. Alle onderdanen beschouw ik als mijn kinderen. Dat geldt ook voor de joden.” Na de Tweede Wereldoorlog werd uit dankbaarheid voor Sultan Mohammed V een bos geplant op een berg bij Hebron in Israël. Tijdens de oorlog vluchtten duizenden joden uit Europa naar de Marokkaanse havensteden Tanger en Casablanca. De vluchtelingen kwamen via Marseille in Frankrijk naar Marokko. Daar waren Duitse en Poolse joden bij, maar ook Belgische, Tsjechische, Russische, Roemeense, Nederlandse en Turkse joden. Vanaf januari 1941 tot november 1942 slaagden 10.000 joodse emigranten erin om naar de Verenigde Staten vertrekken. Tijdens de Tweede Wereldoorlog heeft meer dan 65% van de Europese joden de vernietigingskampen niet overleefd. Joodse begraafplaats in Essaouira in Marokko Het aantal joodse onderdanen in Marokko was juist toegenomen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Er woonden 210.000 joden in Marokko. Na de stichting van de staat Israël in 1948 vertrokken steeds meer Marokkaanse joden naar dat land. Er wonen tegenwoordig ongeveer 9000 joden in Marokko, vooral in Casablanca.